viernes 1 de agosto de 2008
Para ver máis fotos das Pandereteiras do Val da Amaia(amaianas)
Pulse eiquí: http://www.myspace.com/pandereteirasdovaldamaia
viernes 14 de marzo de 2008
O son de Amainas
Todas as integrantes de Amaianas, vestidas co traxe tradicional galego e listas para tocar FOTO: Arquivo Amaianas18.03.2007
EMILIO ESPAÑADEROPara deixar constancia do gran labor desenvolvido no seo do Obradoiro de Música e Cultura Tradicional, creado pola concellaría de Cultura e Deportes do Concello de Ames, decidíuse publicar un traballo discográfico que recollerá os sons das voces e das pandeiretas do seu grupo de cantareiras, ao que deron en chamar Amaianas
O grupo, que conseguíu conformar un núcleo estable de compoñentes, está formado na actualidade pola súa monitora, Lidia Gallas Otero (quen asumíu tamén a direción artística do disco), acompañada por Isabel López Antelo, Inés Suárez Rey, Cruz Negreira Rey, Irene Nieto Codesido, Andrea García Iglesias, Ainoa Raya Fajula e Antía Muíño Sánchez.
A estrea discográfica de Amaianas, que ten por título Xota da Amaía, contou co traballo nas tarefas de produción do profesor de baile do Obradoiro, Manuel filgueira Lorenzo, e de Xosé Navia Rey como técnico de son e responsable dos arranxos das pezas.
Unha das características dese traballo discográfico é que non foi publicado baixo criterios mercantilistas, de feito non foi distribuído comercialmente. Os únicos obxectivos pretendidos desde o Concello de Ames foron os de espallar o traballo cultural que impulsa como institución e apoiar o labor das cantareiras do seu Obradoiro.
En Xota da Amaía están recollidas 15 mostras do repertorio do grupo, ás que se suman dous bonus track, nas que queda demostrada a gran vitalidade e paixón coas que estas rapazas de Ames afrontan un traballo musical que, de seguro, lles levará a conseguir moitos máis éxitos.
¿Cando naceu Amaianas?
A orixe está na Escola Municipal de Música do Concello de Ames. Esa escola naceu no ano 1990 e por ela foron pasaron distintos mestres. Pero o que é, en concreto, o grupo Amaianas naceu no mes de outubro de 2005.
A aprender a tocar a pandeireta e cantar coplas tradicionais ¿que foi o que vos animou?
Principalmente foi o interese que temos todas nós pola música tradicional galega. A maiores, algunha de nós comezou a aprender, porque as clases e os ensaios facíanse ao lado da súa casa, iso fixo que se interesara polo que alí se facía e, cando se realizou o cambio de local, non dubidou en seguir, aínda que tivera que desprazarse máis lonxe para facelo. Outras comezaron a aprender como unha máis das actividaes extraescolares e gustoulles tanto que xa non o deixaron.
Das formacións de pandeireteiras que vos precederon ¿hai algunha á que consideredes como referente de Amaianas?
Por suposto que as Leilía, porque co seu primeiro disco abriron o camiño polo que despois camiñamos o resto dos grupos. Para todas as formacións que traballan coa música tradicional do noso país, elas son un referente ineludible.
Para o repertorio musical do grupo ¿de que fontes bebedes?
Traballamos con algunhas pezas que recollemos da xente maior; entre elas a señora Herminia, de Cordeiro, unha muller que xa cumpríu os cen anos e que nos emocionou moitísimo cando, ademais de cantarnos, animouse a tocar de novo a pandeireta. Esa imaxe quedou fondamente gravada no corazón e, para devolverlle dalgún xeito o agasallo que nos fixo, fómoslle cantar todas o día do seu centenario.
Pero a nosa fonte principal está no traballo que xa fixeron antes outras formacións de pandeireteiras. Ese material empregámolo, pero dándolle o noso propio estilo. Aínda que sexan temas que xa foron interpretados antes, gústanos imprimirlles o noso toque persoal para sentílas como nosas.
Dentro dese repertorio co que traballades, a seleción de pezas para o disco ¿foi complicada?
Bastante. O máis difícil foi decidir as pezas que non podiamos gravar, pola simple cuestión da duración do disco. Finalmente fomos escollendo as cancións máis populares, ou de máis éxito entre o público; O Serán recollido a dona Herminia non podía faltar e algunhas das pezas foron case "impostas" polo grupo de baile da Escola.
A decisión de rexistrar o voso traballo e publicar un disco ¿de quen partIu?
Directamente do Concello de Ames. En cada fin de curso existe o costume de amosar cunha actuación o traballo que se fixo ao longo do ano. Nunha desas galas estaban presentes o alcalde, Carlos Antonio Fernández Castro, e o concelleiro de Cultura, Xosé Manuel Fernández López. O que se lles ofreceu gustoulles tanto que decidiron que tiñamos que gravar o disco.
Cando vos comunicaron persoalmente a idea ¿cal foi a vosa reación?
Nun primeiro momento pensabamos que estaban de broma, que non podía ser certo. Ata cando nos vimos no lugar da gravación, que foi a Casa da Cultura do Milladoiro, con todos os micrófonos e o técnico preparados, aínda nos costaba crer que fose verdade, que non estabamos soñando.
E ao longo do proceso de gravación ¿como andaban os nervios?
A verdade é que a responsabilidade era grande, tanto por cumprir coa confianza que o Concello tiña depositada en nós, como polos cartos investidos no proxecto, e iso facía que os nervios dalgunha, máis en concreto Lidia, estiveran algo "disparados". Pero o que máis pesaba era a ilusión por ver feito realidade o que pouco antes non pasaba de ser un soño.
Pero gravando o disco ¿pasáchedelo ben?
Moito, a pesar de que o traballo foi realmente duro e rematamos a gravación totalmente esgotadas. Eran moitas horas gravando, facendo un alto para xantar ás carreiras e volvendo a gravar. Pero o resultado deixounos encantadas e satisfeitas do esforzo. Repetiríamos mañá mesmo.
O disco foi publicado, pero non se fixo unha distribución comercial ¿Por que?
Iso foi o acordado desde o primeiro momento, que o disco tivera unha función únicamente promocional. Que servira, a un tempo, para dar a coñecer a nosa música e o moi interesante traballo cultural que se promove e organiza desde o Concello de Ames.
Por iso, a totalidade dos 500 exemplares publicados do traballo discográfico foron distribuídos entre diversas institucións, asociacións, colectivos de Ames e medios de comunicación.
O grupo, que conseguíu conformar un núcleo estable de compoñentes, está formado na actualidade pola súa monitora, Lidia Gallas Otero (quen asumíu tamén a direción artística do disco), acompañada por Isabel López Antelo, Inés Suárez Rey, Cruz Negreira Rey, Irene Nieto Codesido, Andrea García Iglesias, Ainoa Raya Fajula e Antía Muíño Sánchez.
A estrea discográfica de Amaianas, que ten por título Xota da Amaía, contou co traballo nas tarefas de produción do profesor de baile do Obradoiro, Manuel filgueira Lorenzo, e de Xosé Navia Rey como técnico de son e responsable dos arranxos das pezas.
Unha das características dese traballo discográfico é que non foi publicado baixo criterios mercantilistas, de feito non foi distribuído comercialmente. Os únicos obxectivos pretendidos desde o Concello de Ames foron os de espallar o traballo cultural que impulsa como institución e apoiar o labor das cantareiras do seu Obradoiro.
En Xota da Amaía están recollidas 15 mostras do repertorio do grupo, ás que se suman dous bonus track, nas que queda demostrada a gran vitalidade e paixón coas que estas rapazas de Ames afrontan un traballo musical que, de seguro, lles levará a conseguir moitos máis éxitos.
¿Cando naceu Amaianas?
A orixe está na Escola Municipal de Música do Concello de Ames. Esa escola naceu no ano 1990 e por ela foron pasaron distintos mestres. Pero o que é, en concreto, o grupo Amaianas naceu no mes de outubro de 2005.
A aprender a tocar a pandeireta e cantar coplas tradicionais ¿que foi o que vos animou?
Principalmente foi o interese que temos todas nós pola música tradicional galega. A maiores, algunha de nós comezou a aprender, porque as clases e os ensaios facíanse ao lado da súa casa, iso fixo que se interesara polo que alí se facía e, cando se realizou o cambio de local, non dubidou en seguir, aínda que tivera que desprazarse máis lonxe para facelo. Outras comezaron a aprender como unha máis das actividaes extraescolares e gustoulles tanto que xa non o deixaron.
Das formacións de pandeireteiras que vos precederon ¿hai algunha á que consideredes como referente de Amaianas?
Por suposto que as Leilía, porque co seu primeiro disco abriron o camiño polo que despois camiñamos o resto dos grupos. Para todas as formacións que traballan coa música tradicional do noso país, elas son un referente ineludible.
Para o repertorio musical do grupo ¿de que fontes bebedes?
Traballamos con algunhas pezas que recollemos da xente maior; entre elas a señora Herminia, de Cordeiro, unha muller que xa cumpríu os cen anos e que nos emocionou moitísimo cando, ademais de cantarnos, animouse a tocar de novo a pandeireta. Esa imaxe quedou fondamente gravada no corazón e, para devolverlle dalgún xeito o agasallo que nos fixo, fómoslle cantar todas o día do seu centenario.
Pero a nosa fonte principal está no traballo que xa fixeron antes outras formacións de pandeireteiras. Ese material empregámolo, pero dándolle o noso propio estilo. Aínda que sexan temas que xa foron interpretados antes, gústanos imprimirlles o noso toque persoal para sentílas como nosas.
Dentro dese repertorio co que traballades, a seleción de pezas para o disco ¿foi complicada?
Bastante. O máis difícil foi decidir as pezas que non podiamos gravar, pola simple cuestión da duración do disco. Finalmente fomos escollendo as cancións máis populares, ou de máis éxito entre o público; O Serán recollido a dona Herminia non podía faltar e algunhas das pezas foron case "impostas" polo grupo de baile da Escola.
A decisión de rexistrar o voso traballo e publicar un disco ¿de quen partIu?
Directamente do Concello de Ames. En cada fin de curso existe o costume de amosar cunha actuación o traballo que se fixo ao longo do ano. Nunha desas galas estaban presentes o alcalde, Carlos Antonio Fernández Castro, e o concelleiro de Cultura, Xosé Manuel Fernández López. O que se lles ofreceu gustoulles tanto que decidiron que tiñamos que gravar o disco.
Cando vos comunicaron persoalmente a idea ¿cal foi a vosa reación?
Nun primeiro momento pensabamos que estaban de broma, que non podía ser certo. Ata cando nos vimos no lugar da gravación, que foi a Casa da Cultura do Milladoiro, con todos os micrófonos e o técnico preparados, aínda nos costaba crer que fose verdade, que non estabamos soñando.
E ao longo do proceso de gravación ¿como andaban os nervios?
A verdade é que a responsabilidade era grande, tanto por cumprir coa confianza que o Concello tiña depositada en nós, como polos cartos investidos no proxecto, e iso facía que os nervios dalgunha, máis en concreto Lidia, estiveran algo "disparados". Pero o que máis pesaba era a ilusión por ver feito realidade o que pouco antes non pasaba de ser un soño.
Pero gravando o disco ¿pasáchedelo ben?
Moito, a pesar de que o traballo foi realmente duro e rematamos a gravación totalmente esgotadas. Eran moitas horas gravando, facendo un alto para xantar ás carreiras e volvendo a gravar. Pero o resultado deixounos encantadas e satisfeitas do esforzo. Repetiríamos mañá mesmo.
O disco foi publicado, pero non se fixo unha distribución comercial ¿Por que?
Iso foi o acordado desde o primeiro momento, que o disco tivera unha función únicamente promocional. Que servira, a un tempo, para dar a coñecer a nosa música e o moi interesante traballo cultural que se promove e organiza desde o Concello de Ames.
Por iso, a totalidade dos 500 exemplares publicados do traballo discográfico foron distribuídos entre diversas institucións, asociacións, colectivos de Ames e medios de comunicación.
sábado 17 de noviembre de 2007
As Amaianas presentan o seu disco na Radio Galega
Son unha ducia de mozas ás que lles gusta a música tradicional e que, ademais, están dotadas de voces prodixiosas. O Concello editoulles hai uns meses o seu primeiro disco e agora toca promocionalo. Un dos lugares máis axeitados é a radio e se é dentro dun programa especializado, pois mellor. Esta tarde a partir das catro as Amaianas presentan no programa da emisora autonómica Lume na palleira o seu traballo e tamén a súa capacidade para cantar ao vivo diante dos micrófonos.Lume na palleira nunca falta á súa cita dos sábados pola tarde cos amantes da música tradicional galega. De feito este espazo dirixido por Emilio Españadero é un dos que leva máis anos en antena na Radio Galega.Esta tarde as súas convidadas serán sete das compoñentes das Amaianas. Este grupo xurdido no seo do Obradoiro de Música Tradicional organizado pola Concellaría de Cultura vai presentar o seu primeiro traballo discográfico do que, polo momento, se distribuíron 500 copias. No espazo radiofónico, As Amaianas contarannos como lles deu por meterse nisto da música e seguramente tamén nos darán unha exhibición en directo das súas voces.
Tomado de: http://www.concellodeames.org/comunicacion/nova.php?lg=gal&id_nova=1177
En Ames, ese ritmo de voz y pandereta
Siete jóvenes, de entre 15 y 28 años, forman la asociación Val de Amaía y sueñan con volver a los estudios de grabación
Siete voces nacidas para el folclore. Así podría definirse este grupo de mujeres que lleva como insignia el nombre de la comarca de Amaía en clave musical. El grupo, con un CD en el mercado, con el nombre de As Amaianas afronta ahora una nueva etapa que se denominará Val de Amaía.
Los orígenes de este grupo de pandereteiras, con edades comprendidas entre 15 y 28 años, hay que buscarlos en los largos años de trabajo en la escuela obradoiro municipal de música y baile tradicional. Lidia Gallás, la profe y la más veterana, recuerda que el CD grabado el pasado año surgió del festival de fin de curso de 2005. "Fixemos un remix de pasodobles e un tema de Carlos Núñez e gustou". El Ayuntamiento financió el álbum y llegaron algunos directos con buenas críticas. Era el comienzo de su particular pero siempre difícil camino al estrellato.
Ahora, en su nueva andadura, parten de cero pero no tiene previstos cambios en sus contenidos musicales, aunque sí quieren introducir nuevos instrumentos. Evidentemente, volver a pasar por los estudios de grabación es su gran objetivo pero son realistas y saben que es una meta complicada. Por el momento no sueltan prenda: "Tenemos proyectos de actuaciones importantes, pero todo llegará". El caso es que Ainhoa Raya, Andrea García, Cruz Negreira, Antía Muíño, Irene Nieto, Inés Suárez y Lidia Gallás hacen maravillas con sus voces y con la pandereta y coinciden en tener a Leilía como gran referente, pero también aseguran que "escuchamos todo tipo de música, desde sonidos latinos hasta pop, pasando por blues. Por cierto, actualmente, por falta de local el grupo ensaya en el jardín del pazo de A Peregrina, todo un lujazo para los vecinos, pero un borrón en el debe de los responsables de fomentar la tarea del grupo
Los orígenes de este grupo de pandereteiras, con edades comprendidas entre 15 y 28 años, hay que buscarlos en los largos años de trabajo en la escuela obradoiro municipal de música y baile tradicional. Lidia Gallás, la profe y la más veterana, recuerda que el CD grabado el pasado año surgió del festival de fin de curso de 2005. "Fixemos un remix de pasodobles e un tema de Carlos Núñez e gustou". El Ayuntamiento financió el álbum y llegaron algunos directos con buenas críticas. Era el comienzo de su particular pero siempre difícil camino al estrellato.
Ahora, en su nueva andadura, parten de cero pero no tiene previstos cambios en sus contenidos musicales, aunque sí quieren introducir nuevos instrumentos. Evidentemente, volver a pasar por los estudios de grabación es su gran objetivo pero son realistas y saben que es una meta complicada. Por el momento no sueltan prenda: "Tenemos proyectos de actuaciones importantes, pero todo llegará". El caso es que Ainhoa Raya, Andrea García, Cruz Negreira, Antía Muíño, Irene Nieto, Inés Suárez y Lidia Gallás hacen maravillas con sus voces y con la pandereta y coinciden en tener a Leilía como gran referente, pero también aseguran que "escuchamos todo tipo de música, desde sonidos latinos hasta pop, pasando por blues. Por cierto, actualmente, por falta de local el grupo ensaya en el jardín del pazo de A Peregrina, todo un lujazo para los vecinos, pero un borrón en el debe de los responsables de fomentar la tarea del grupo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
